Homofobia
Homofobia to nic innego jak nienawiść i wręcz paniczny strach i irracjonalny lęk wobec osób – przedstawicieli mniejszości seksualnych. Ale nie tylko. Homofobia to coś znacznie gorszego i trudniejszego do określenia czy do wyeliminowania. Homofobia, bowiem to głównie dyskryminacja osób określających siebie jako osoby homoseksualne. Pod tym pojęciem kryje się także wiele negatywnych emocji takich jak wstręt czy jawna wrogość wobec inności osób homoseksualnych.
Postawa, o jakiej mówimy wyrasta przede wszystkim z przekonania o wyższości heteroseksualizmu nad wszelkimi innymi orientacjami seksualnymi. Osoby, wyznające tego typu przekonania, uważają wręcz homofobię za swego rodzaju ideę, której przyświeca doskonały cel, czyli wyeliminowanie i odizolowania „chorych na homoseksualizm” od zdrowej części społeczeństwa.
Homofobia jednak to nie tylko postawa czy swego rodzaju idea. To także zaburzenie lękowe, natury psychologicznej. Jako takie po raz pierwszy pojawiło się ono na przełomie 60-tych i 70-tych lat XX wieku. Wtedy jednak osoby badające to zjawisko – uczeni, psychiatrzy, psychologowie – poszli o krok dalej przypisując homofobię nieuzasadnionej i bardzo głębokiej nietolerancji względem homoseksualistów. Nadmieniono wówczas także, że homofobii należy skutecznie zapobiegać, gdyż jest ona groźna nie tyle dla samych „chorych” na nią, ale przede wszystkim, dlatego, że stanowi ona poważne zagrożenie dla osób homoseksualnych. Homofobia, bowiem charakteryzuje się zachowaniami i to dość groźnymi antyspołecznymi względem osób homoseksualnych.
Istnieje jeszcze jeden aspekt, w jakim rozpatruje się homofobię. I w nim też swój udział mogą mieć – świadomi, powtarzam świadomi – terapeuci. Chodzi o homofobię zinternalizowaną. Jest to pojęcie ściśle medyczne. Oznacza nic innego jak brak samoakceptacji wśród gejów (lesbijek). Homoseksualizm, bowiem często „objawia się” po wielu latach. Nie każdy gej (lesbijka) potrafi się uporać z tym kim jest. Usiłuje, więc na wszelkie sposoby udowodnić sobie, że jest „normalnym” mężczyzną. Ukrywa swój homoseksualizm. Wyraża też jawnie niechęć i nietolerancję co do tej właśnie mniejszości seksualnej. Jest to dość poważny problem, gdyż osoba wykazująca tego typu postawę znajduje się w stanie swego rodzaju zwieszenia między pragnieniem bycia sobą, czyli gejem a ukryciem tego przed światem zewnętrznym.
Wiemy już mniej więcej, czym jest homofobia, zatrzymajmy się, zatem nad pytaniem o jej przyczyny oraz skutki. Homofobia spowodowana jest przede wszystkim fałszywym wizerunkiem homoseksualisty wykreowanym przez księży oraz przez media publiczne głównie przez telewizję. Ukazuje ona, bowiem geja, jako zniewieściałego mężczyznę w różowych frywolnych ciuszkach. Inny obraz geja to z kolei osoba, która jest rozwiązła seksualnie albo z kolei, która krzywdzi innych zadając im celowo fizyczne cierpienie (pedofilia, zarażanie AIDS i HIV). Ludzie zatem widząc taki wizerunek geja woli unikać kontaktu z nim czy przebywania w jednym pomieszczeniu za wszelką cenę. Tak naprawdę nie wie, dlaczego ale woli to zrobić uważając, że „tym” można się zarazić. Inna przyczyna homofobii to także niska świadomość społeczna i ciągła dezinformacja oraz brak odpowiedniej wiedzy – fachowej ale PRAWDZIWEJ – na temat homoseksualistów i samego homoseksualizmu.
Jakie zatem mogą być i są skutki homofobii? Po pierwsze środowiska gejowskie są odrzucane, negowane i izolowane. Po drugie wciąż na nowo pojawia się temat legalizacji związków czy kontaktów homoseksualnych. Po trzecie są to jawne ataki na osoby, które przyznają się jawnie do swojej orientacji seksualnej. Dlatego też tak ważne są wszelkie działania podejmowane na rzecz przekonania innych do tego, że homoseksualizm to nie zaraźliwy wirus, to nie choroba, to nie nawyk, którego można szybko się nauczyć. Nie jest to też nic, co krzywdzi innych ludzi. Nie jest to też żaden powód do wstydu czy niechęci wobec samego siebie.
To bardzo trudne zadanie ale jest to możliwe do wykonania, pod warunkiem, że zajmą się tym właściwe osoby i podejdą do tematu nad wyraz profesjonalnie.
