Fakty i mity dotyczące homoseksualizmu
Na jego temat krąży wiele, najczęściej krzywdzących i nieprawdziwych przekonań i sądów. Najbardziej popularnym mitem, który krzywdzi najbardziej homoseksualne osoby to przekonanie, że homoseksualizm to choroba. Mało tego, że jest to choroba, którą da się uleczyć, tylko osoby na nią chorujące nie chcą tego robić. Jest to nie tylko krzywdzące, ale i „chore” stwierdzenie, które powtarzane bezmyślnie przeszło do świadomości wielu ludzi. Najczęściej podkreślają taki wizerunek homoseksualisty – księża. Oni też boją się tego, czego nie znają… ale zamiast poznać wolą rozsiewać dziwne sądy, które są zupełnie bezpodstawne. Na liście żadnych chorób na świecie homoseksualizm nie figuruje, jako jednostka chorobowa!
Inne równie krzywdzące przekonanie to utożsamianie homoseksualizmu z pedofilią. I tutaj także jest to chore stwierdzenie, gdyż statystycznie udowodniono, iż to heteroseksualne osoby najczęściej molestują dzieci a nie homoseksualiści.
Kolejny mit dotyczący homoseksualizmu to przekonanie, że jest to coś, czego można się nauczyć lub jest wybór osobisty. Oczywiście obalamy ten mit – homoseksualizm to część natury ludzkiej a nie coś, o czym sami decydujemy. To część osobowości a nie element nabywany. Nie ma kursów na homoseksualistę.
Każdy gej to zniewieściały mężczyzna to kolejny mit dotyczący postaci homoseksualisty, który także należy obalić. Dlaczego? Ponieważ jest to wyłącznie stereotyp stworzony i promowany przez media.
Homoseksualizm to to samo co transwestytyzm – następny mit, który trzeba podważyć i wyraźnie podkreślić – homoseksualizm to przyjemność z obcowania z osobami tej samej płci, zaś transwestytyzm to przyjemność z przebierania się z damskie stroje i odgrywania roli kobiety – głównie na scenie artystycznej ale nie tylko.
Każdy homoseksualista to nosiciel AIDS i narkoman i tutaj należy powiedzieć, że faktycznie w pierwszej fazie epidemii AIDS było chorobą gejów. Obecnie zakażenia wśród par homoseksualnych są znacznie niższe niż wśród par heteroseksualnych. Podobnie ma się rzecz jeśli chodzi o przyjmowanie narkotyków.
Każdy homoseksualista to „zboczeniec” oczywiście jest kolejna bzdura. Według statystyki wśród mężczyzn homoseksualnych jak i wśród kobiet istnieje niewielki odsetek jednostek wykazujących istotne dewiacje seksualne. Jednakże należy podkreślić, że homoseksualizm nie jest zboczeniem!
Homoseksualiści są rozwiąźli to niestety prawda, chociaż nie jest to oczywiście regułą. Statystki informują, iż przeciętny gej posiada wciągu całego swojego życia więcej partnerów niż mężczyzna heteroseksualny, lecz gej znacznie częściej zabezpiecza się przed niepożądanymi skutkami niż mężczyźni heteroseksualni.
Sporo mitów dotyczących homoseksualizmu rodzi się także na podstawie stosunku do samych związków homoseksualnych:
Homoseksualne pary to źli rodzice i wzorce osobowe dla dzieci – nic bardziej mylnego. Przyjęło się że jedynymi dobrymi rodzicami, mogą być Ojciec jako mężczyzna i Matka jako kobieta. Innego schematu nie bierze się pod uwagę, podczas gdy pary homoseksualne rzadko kiedy „wychowują swoje dzieci na homoseksualistów”. Coś takiego nie istnieje. Jeśli zaś chodzi o wzorce osobowe, to homoseksualni rodzice mogą dawać tak samo jak rodzice hetero dobre lub złe wzorce w zależności od tego jakimi są ludźmi.
Homoseksualizm to naruszenie norm obyczajowych to kolejna nieprawda, którą karmią nas przede wszystkim księża. W homoseksualizmie nie ma nic niemoralnego ani gorszącego. Różni się jedynie obiektem zainteresowania i uczucia, które kieruje się do drugiej osoby.
Głównym problemem dzieci rodziców homoseksualnych jest orientacja seksualna ich rodziców – nieprawda, głównym problemem dzieci wywodzących się z rodzin homoseksualnych jest nietolerancja i strach przed odrzuceniem oraz pogłębiająca się niewiedza.
Dzieci homoseksualistów mają większe problemy w szkole – nieprawda. Dzieci homoseksualistów mają jedynie problem ze swoimi nietolerancyjnymi rówieśnikami, ale ich orientacja seksualna nie ma nic wspólnego z wynikami szkolnymi.
Geje nie są dobrymi rodzicami dla córek – nieprawda. Wszystko zależy od zaufania dziecka do swojego rodzica oraz od tego, jaką dawką miłości rodzic będzie obdarzał swoją córkę.
Dzieci rodziców homoseksualnych częściej zapadają na schorzenia nerwowe i zaburzenia – nieprawda. Nie istnieją jak dotąd żadne dowody na to, że dzieci rodziców homoseksualnych zapadają na tego typu schorzenia częściej niż dzieci heteroseksualne. Nie ma to żadnego znaczenia dla ich rozwoju ani dla powstania urazów.
Homoseksualiści nie są zdolni do stałych związków – nic bardziej mylnego. Statystki pokazują, że ponad 60% gejów jest w stanie wytrwać w stałym związku, u lesbijek ten odsetek to nawet 80%.
Przyczyną homoseksualizmu jest masturbacja młodzieży – to nieprawda. Masturbacja młodzieży nie ma żadnego związku z pojawieniem się w przyszłości homoseksualizmu!
Homoseksualiści poszukują jedynie doznań zmysłowych, nie są zdolni do uczuć wyższych – nic bardziej mylnego. Dla homoseksualistów to właśnie emocje odgrywają największe znaczenie w ich związkach. To na uczuciu budują swoje relacje, seks to sprawa drugorzędna.
Powyżej poznaliśmy przede wszystkim mity, i to nieprawdziwe dotyczące homoseksualizmu. A co z faktami? Czy one nie istnieją? Otóż istnieją. Dotyczą one głównie domniemanych przyczyn homoseksualizmu. Przyjrzyjmy się, zatem im nieco bliżej. Naukowo dowiedziono, że istnieje pewna grupa zwiększająca możliwość pojawienia się homoseksualizmu u danej jednostki. Ale podkreślmy, zanim zapoznamy się z nimi są to czynniki prawdopodobieństwa, ale nie są to przyczyny homoseksualizmu:
Czynniki dziedziczne
Niespełnione marzenia o posiadaniu rodzeństwa tej samej płci
Ograniczone lub zupełnie wyeliminowane kontakty z płcią przeciwną
Wpływ społeczny, czyli jednostki z którymi na etapie rozwoju społecznego najmocniej identyfikuje się dana jednostka
Pierwsze doświadczenia seksualne związane z tą samą płcią w wyniku uwiedzenia lub gwałtu
Brak dojrzałości heteroseksualnej
Wadliwe wzorce wychowawcze
Czynniki ekonomiczne – mowa tutaj o prostytucji homoseksualnej związanej z problemami natury finansowej.
